Cierpimy podczas Zatrwożenia,
zjawiska eskalującego panikę i atakującego prawdę.
Wydaje mi się, że stanie się coś złego.
To Zatrwożenie.
Mam coś dla ciebie. To test.
Zwycięzca otrzyma stypendium Akademii Boatwright.
Możecie zaczynać.
Na szczęście istnieją tacy, którzy są niebywale złaknieni prawdy.
Koniec!
Odczytam teraz listę osób, które zdały test.
Reynard Muldoon.
Kate Wetherall. Poradzę sobie w każdej sytuacji.
-To Gąbek Washington. -Skąd ta ksywka?
Zapamiętuję wszystko, z czym się stykam.
Gratuluję.
-Co jest za drzwiami? -Pan Benedict.
Moi drodzy, poznajcie Constance Contraire.
Niczego nie żałuję.
Chcemy, byście podjęli się ryzykownej misji pod przykrywką.
Misji, którą zrealizować mogą wyłącznie dzieci.
Poczekajcie tu na dalsze wskazówki.
-Jak długo? -Zaatakowano nas.
-Ktoś odciął prąd. -Co takiego?
Weźcie je.
Zapraszam do schronu.
-Chodźmy. -To kolejny test?
Nie.
Tędy.
Wracamy!
Wybaczcie na chwilę.
-Za mną. -Dziękuję.
-Gdzie Milligan? -Nie wiem.
-Chodźmy przez labirynt. -Co to za jedni?
Później wam opowiem.
Idziemy na drugą stronę domu. Będą tam schody do schronu.
Bez obaw.
Tędy! Szybko!
-Wszyscy są? -Tak!
Szybko!
Wracamy!
Trzymajcie się blisko mnie. Nie tam!
Tędy! Szybko!
Poczekajcie!
Musimy mu pomóc.
Przerwać operację!
O rety.
A gdzie Constance?
Uciekła, by ratować własną skórę.
-Może chciała zajść ich z boku. -Zbyt miły z ciebie chłopak, Reynie.
Czysto.
Fakt, zbyt miły.
-Gdzie byłaś? -Tam, gdzie wy powinniście być, głupki.
Słyszeliście o czymś takim jak ukrywanie się?
Pomagaliśmy panu Benedictowi.
Ja nic mu nie jestem winna.
Problem zażegnany.
Budynek został zabezpieczony. Nic nam nie grozi.
Trzymaj.
Kto to był?
Jeśli to was pocieszy, to nie wy byliście ich celem.
-Chcieli dopaść mnie. -Dlaczego?
I kto to był?
Chodźcie.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TRENTONA LEE STEWARTA
Pamiętacie, jak mówiłem, że za Zatrwożeniem stoi jedna osoba?
Już wam wyjaśniam.
Pytanie.
Czujecie coś?
Trochę boli mnie brzuch.
Ciekawe. To efekt uboczny o wysoce wrażliwych osób.
Numer Dwa, Rhonda. Włączcie odbiorniki.
Dziękuję.
Wszystko wygląda normalnie, ale wsłuchajcie się dobrze.
Prosimy o ostateczną odpowiedź.
Zaginieni nie zaginęli. Po prostu odeszli.
Zatrute jabłka. Przyjacielskie oblicze.
Przebaczenie, posiadanie. Spacer nad morzem. Trujące robaki…
Myjcie zęby…
WYŁĄCZ
Co to było?
Ukryte przekazy, obecne wszędzie w telewizji i radiu.
Zatruwają nasze umysły, a my nie jesteśmy tego świadomi.
Zatrwożenie wywołują podprogowe przekazy.
Manipulacje sub rosa.
Właśnie. Sporo mi zajęło ich zebranie.
Nadawca tych wiadomości atakuje naszą psychikę.
Ale dlaczego to robi?
Łatwiej manipulować ludźmi, gdy są niespokojni lub wystraszeni.
Panikują i zwracają się przeciw sobie.
Spójrzcie, jak teraz się traktują.
Są agresywni, podejrzliwi i niemili.
-To część planu. -Jesteśmy zmiękczani.
To brzmi…
źle.
Bo tak właśnie jest.
Te wiadomości pojawiają się coraz częściej i są coraz wyraźniejsze.
Nasze społeczeństwo jest osłabione.
Nigdy nie było tak blisko kompletnego załamania.
I niemal nikt o tym nie wie, więc nie można z tym walczyć.
Dlaczego to były głosy dzieci?
Ludzie zazwyczaj nie podejrzewają dzieci.
Nie uruchamiacie naszych mechanizmów obronnych.
Takie wiadomości są nie do wykrycia, gdy przekazują je dzieci.
Nie powinniście po prostu powiadomić policji?
-To nie takie proste. -Macie tu telefon, prawda?
Agencje rządowe, które mogłyby pomóc, zostały zlikwidowane.
A dobrzy mężczyźni i kobiety, którzy dla nich pracowali, zaginęli.
Ale przecież ma pan dowody.
Reynie.
Dowody przydają się tylko wobec rzeczy, w które ludzie i tak chcą uwierzyć.
A w to raczej nikt nie uwierzy.
Ale w końcu odkryłem źródło tych wszystkich informacji.
To Licealny Instytut Veritas Elitares.
Chodzi o tę szkołę na Wyspie Portowej?
Tak!
Tam musi znajdować się nadawca. I tam leży cel waszej misji.
Skąd pomysł, że czwórka dzieci to powstrzyma?
Nie tylko dzieci.
Niezwykłych dzieci.
I tak, wierzę, że wam się uda.
I tylko wam.
To był długi wieczór.
Zbyt długi.
Chodźmy spać.
Rano omówimy plan.
-Numer Dwa, Rhonda, zaprowadźcie ich. -Tędy.
-Odpocznijcie. -Wszystko dla was mamy.
Chyba żałuję, że o tym wszystkich usłyszałam.
Ale stało się i już tego nie cofnę.
To wszystko na pewno jest prawdziwe?
-A nie jest? -Nigdy nie działałem w żadnej drużynie.
To akurat mi się podoba.
Drużyna musi mieć nazwę.
Mam kilka propozycji. Posłuchajcie.
„Kate Wielka i jej Wspaniałe Trio”?
Głupia nazwa.
Nie brzmi zbyt zespołowo.
Prześpijcie się z tym. Niech osiądzie.
Constance? Udajesz, że śpisz, żeby z nami nie rozmawiać?
ZATWIERDZONO
NAZWISKO: CONTRAIRE KRAJ URODZENIA: ROSJA
VERONICA PIERCE ZATWIERDZONO
Constance, możesz podać sok pomarańczowy?
-Nie. -Nie?
Cieszę się, że postanowiliście zostać.
Rhonda, poproszę o teczki.
Wybaczcie to zamieszanie.
Musimy się przygotować.
Dziękuję.
Jak już wspominałem,
sygnały pochodzą z mocno strzeżonego instytutu na Wyspie Portowej.
Dostęp mają wyłącznie uczniowie.
Dlatego muszą to być dzieci.
I dlatego nie mogłem się tam zbliżyć. Ale wy możecie.
-Proszę. -Grubo. Podziękuję.
-Zamawiał pan to. -Nie.
Przenikniecie tam, udając nowych uczniów, a w rzeczywistości będąc moimi agentami.
Będę potrzebować większego wiadra.
I co mamy zrobić?
Najpierw głęboki oddech.
Zaczniecie od ustalenia tożsamości nadawcy.
Kto kieruje tą szkołą?
To bardzo dziwne, że tej informacji nie ma na broszurach.
To dziwne.
I to bardzo.
Gdy dowiemy się, z kim się mierzymy, zaczniemy tu działać,
a wy znajdziecie sprzęt, który służy do wysyłania wiadomości.
Gdzie jest? Jak działa? Kto go używa?
Czy można go wyłączyć?
-Albo zniszczyć. -To to samo.
-Nie. -W porządku.
Pewnie trzeba będzie też powęszyć i włamać się do paru gabinetów.
Nic z tych rzeczy.
Nie możecie zwracać na siebie uwagi. Jasne?
Bardzo proszę. Żadnego niepotrzebnego ryzykowania.
Zbierzcie informacje i wracajcie.
Jasne. Mało węszenia. Włamy tylko w razie konieczności.
Albo nigdy.
Chłońcie wszystko dookoła siebie.
Każdy dziwny szczegół, podejrzany aspekt i intrygującą ciekawostkę.
Wszystko.
Gąbek, z pewnością się w tym sprawdzisz.
Weź się w garść.
Naprawdę nie wiem, dlaczego mnie do tego wybrano.
A ja wiem.
Nic nie umknie twojej uwadze.
Potrafię świetnie oceniać ludzi.
A jak będziemy się kontaktować?
Myślałem o gołębiach pocztowych, ale nie do końca udało się je wytresować…
-Okropne ptaki. -Ohydne.
Jemy je od miesięcy.
Zamiast tego użyjemy latarek i kodu Morse’a.
Bez obaw.
Będziemy wypatrywać sygnałów z kryjówki na stałym lądzie.
O każdej porze dnia i nocy ktoś będzie czekał na wasze wiadomości.
Będziemy potrzebować kryptonimów?
-Będą mogły być długie? -Zapiszecie się pod swoimi nazwiskami.
No dobrze.
O rety.
Trzeba podrobić podpisy, powysyłać łapówki i podzwonić.
W międzyczasie radzę wam zapoznać się z dostępnymi materiałami
i pouczyć kodu Morse’a.
Nie znam go.
A ja znam!
Mogę was nauczyć.
Cudownie.
KOD MORSE’A
„Jeżozwierz wlókł gęś. Uf! Bądź choć przy nim, stań!”.
Dobre, ale nie powinno być „jeż”?
Jeżozwierze to lepsze zwierzęta.
Reynie, zgadnij, co to za słowo.
Wolę tego nie wypowiadać.
Świetnie wam idzie.
Skoro tak sądzisz, George’u Washington.
Wolę „Gąbek”.
Dobrze, George.
DLACZEGO OPUŚCIŁEŚ DOM?
UNIKASZ ROZMOWY NA TEN TEMAT.
MOŻESZ NAM ZAUFAĆ.
Pewnie zauważyliście, że moja głowa skrywa mnóstwo informacji.
Moja ciotka też to zaobserwowała.
Po śmierdzi rodziców zamieszkałem z nią i jej mężem.
Dlaczego ciągle tak leje?
To rezultat wielu czynników i procesów.
Temperatura atmosfery i morza wzrasta,
a siła gradientu ciśnienia słabnie.
To sprawia, że temperatura powierzchni morza rośnie…
Po prostu lubiłem czytać książki, ale uznali, że trzeba to wykorzystać.
Przeliteruj literę „Ź”.
KONKURS LITEROWANIA
Z-I-E-T.
Dobrze!
No ładnie!
Na początku było fajnie.
Cieśnina Ormuz.
Emerson Fittipaldi.
Shoemaker-Levy 9.
Danse macabre.
ENCYKLOPEDIE
ZAPAS MIĘSA NA CAŁY ROK!
PIĘĆ TYSIĘCY DOLARÓW
DZIESIĘĆ TYSIĘCY DOLARÓW
PROSIMY O BRAWA
-Mamy auto! -Się wie!
Ale im więcej wygrywałem, tym więcej chcieli mieć.
3,1415926
5358979323846264…
2?
Tak mi przykro.
Udałem, że uciekłem, by sprawdzić, jak zareagują.
Schowałem się i ich obserwowałem.
Chyba i tak nie chciał tu mieszkać.
Może tak będzie najlepiej. Nie prosiliśmy się o niego.
To bystry dzieciak, ale…
Wtedy uciekłem naprawdę.
KOD MORSE’A — PODRĘCZNIK
I to by było tyle.
Przez parę tygodni spałem w bibliotece.
I wtedy zobaczyłem ogłoszenie.
To straszne, Gąbku. Tak mi przykro.
Dzięki.
Ale chyba wyszło mi to na dobre.
Oni nie muszą za mnie odpowiadać, a ja nie jestem pod presją.
Nie narzekam.
Nie wiem, co powiedzieć.
Teraz masz nas.
A jak było z tobą?
Constance.
-Co? -Nie bądź wścibska.
Mam tylko jedno wspomnienie.
Obudziłem się z zasłoniętymi oczami, przywiązany do krzesła.
Na rękach i nogach miałem kajdany. Coś metalowego uciskało moją głowę.
Byłem poobijany i wyziębiony.
Słyszałem w pobliżu wodę i szczura albo…
bardzo dużą mysz.
Nie pamiętałem, jak tam trafiłem i jak się nazywam.
To amnezja.
Amnezja.
Oprawcy wrócili. Albo nigdy nie poszli. Zadawali mi pytania.
Pytali, co pamiętam.
Co chwila mnie bili.
Opaska lekko się zsunęła.
Gdy z powrotem wrzucono mnie do celi, zauważyłem, że mam coś w ręce.
Był to mały klucz, zrobiony z obciętych paznokci.
Mój? Mogłem tak tylko zakładać.
Udałem, że się potknąłem i w zamieszaniu się uwolniłem.
Rzuciłem się wściekły i zdesperowany na moich porywaczy.
Powaliłem ich i zacząłem uciekać.
Wybiegłem z budynku. Czułem śliską trawę pod stopami.
Poślizgnąłem się i spadłem z urwiska prosto do zatoki.
Trujący węgorz chwycił mnie za kostkę.
Trucizna sparaliżowała całą moją prawą nogę.
Utonąłbym, gdybym nie był lewonożnym pływakiem.
Popłynąłem zmodyfikowanym żółwikiem, aż dotarłem do brzegu.
Na wpół oszalały żywiłem się mchem i robakami.
Gdy odzyskałem siły, dotarłem do miasta.
Ale…
nikt mi nie uwierzył.
Byłem pośmiewiskiem.
Obrzucano mnie śmieciami.
Stałem się wyrzutkiem.
Nikim.
Dosłownie nikim.
Ale…
pewnego razu usłyszałem o pewnym człowieku.
Genialnym i pełnym współczucia człowieku,
który zgłębił całą dostępną wiedzę.
Człowieku, który potrafił słuchać innych.
Trochę przegadana ta opowieść.
Odzyskałeś jakiekolwiek wspomnienia?
Nie.
Ale pan Benedict zawsze mi wierzył.
Przygarnął mnie i dał mi pracę.
Pomógł mi ze wszystkim na tyle, ile tylko mógł.
To się ze sobą łączy.
To wszystko się ze sobą łączy.
Wszystko, co mam, zawdzięczam panu Benedictowi.
A on może liczyć…
na moją dozgonną wierność.
„Jestem… bardzo… przerażony”.
Właśnie.
Serio?
Jesteś przerażony?
Tak.
No to tu zostań.
Constance, nie zamierzasz się z nami pouczyć?
Mam wiersz do odczytania.
Fantastycznie.
„W krainie odległej i nieprzebytej, wiecznie mrokiem spowitej,
gargulce były sobie trzy, które w koszmary zmieniały moje sny.
Kateena Śmierdziuszka miało wiadro pełne sprzętu.
Reynardo jadł kocią karmę i nie stronił od siania zamętu.
A Stinky przez cały dzień robił ze strachu w majty”.
Przykro mi, ale czytałam słowo w słowo.
„Każde z nich było słabe i ze strachu wiało niczym mewa.
I nic więcej dodawać nie trzeba”.
Koniec.
To Opowieść o wkurzającej trójce.
-Rozumiem. -Bogata symbolika.
-No, idź sobie! -Taki jest plan.
Żadna z niej poetka.
Ciągle nas obraża.
Co za antyzespołowiec!
Jak nasza misja miałaby się udać, skoro ciągle nam dokucza?
Kate ma rację.
Tylko utrudni całe przedsięwzięcie.
Też tak uważam.
Ale skoro nam się nie przyda, to dlaczego pan Benedict ją tu zaprosił?
Poprośmy go, by jej podziękował. Tak będzie dla nas najlepiej.
Reynie, idź z nim pogadaj.
Co? Dlaczego ja?
Bo tylko ty jesteś w stanie.
Gąbek od razu by spanikował.
-Bez urazy. -Spoko.
A ja będę tylko na nią narzekać.
Mam całą listę.
Dlatego musisz iść ty.
Proszę!
Postanowiłem coś przegryźć.
Herbatnika?
Nie, dziękuję.
Zakładam, że przyszedłeś w sprawie Constance.
Constance Contraire? Zrzędliwej dziewczynki takiego wzrostu?
Wiem, kim ona…
Tak.
I mówisz nie tylko za siebie, ale też w imieniu Kate i Gąbka?
Tak.
Źle mi z tym, ale…
uważamy, że nie powinna być w drużynie.
Wiem.
I w pełni was rozumiem.
Usiądź.
Constance jest…
bardziej uzdolniona, niż moglibyśmy sądzić.
Jest o wiele lepszą osobą.
Na wiele sposobów jest kluczem do naszego sukcesu.
Ale powinniście wiedzieć,
że moja opinia nie jest oparta na optymizmie ani współczuciu
i że mimo własnej opinii cenię również waszą.
-Na pewno nie chcesz? -Nie.
A ty?
Znasz przypowieść o mądrej kobiecie z zachodnich Aleutów?
-Nie. -Nie?
W sumie nikt jej nie zna.
Szło to tak.
Był sobie pewien psotliwy chłopak.
Nie mówię, że ty taki jesteś.
I była sobie bardzo mądra kobieta.
Według chłopaka zachowywała się tak, jakby pozjadała wszystkie rozumy.
Był gotowy zrobić wszystko, by udowodnić, że bywa omylna.
Ukrył więc małego ptaszka w dłoni i zapytał ją:
„Czy ten ptaszek żyje?”.
Gdyby zaprzeczyła, wypuściłby ptaszka.
A gdyby powiedziała, że żyje, zmiażdżyłby go i również wygrał.
-Nigdy bym tak nie zrobił. -Wiem, to tylko przypowieść.
Kobieta spojrzała na chłopca i odpowiedziała mu:
„To już zależy od ciebie, młodzieńcze”.
Nie jesteś tym chłopcem ani ja tą kobietą. A Constance to nie ptaszek.
Ważne jest to, że zostawiam tę decyzję wam.
Dokumenty będą gotowe do świtu.
Dziękuję.
No dobrze.
Dajcie mi znać, co postanowiliście.
Jeszcze jedno.
Jak się czujesz z tą całą sytuacją?
Okropnie, proszę pana.
Ale przyszedłeś tu, bo musiałeś.
Wiesz, jak to nazywamy?
Przynoszeniem ptaka?
Przywództwem.
Dobranoc, Reynie.
Dobranoc.
Podejmą właściwą decyzję.
Wiem.
Cokolwiek zdecydują, będzie to właściwe.
„Droga pani Perumal. To ja, Reynie.
Chciałbym napisać pani prawdziwy list, ale to musi wystarczyć.
Co u pani?
U mnie w porządku.
Nie trafiłem do Boatwright.
Okazuje się, że to wiele bardziej złożona sprawa.
Ale przynajmniej nie jestem sam.
Fajnie jest być częścią czegoś większego.
A jeśli pan Benedict ma rację, nasza misja jest niezwykle ważna.
Ale obawiam się, że wszystkich zawiodę.
Po części chciałbym wrócić do sierocińca i znów czytać z panią gazetę.
Ufam, że wszystko u pani dobrze. Proszę pozdrowić pana Rutgera.
Przesyłam całusy. Reynie.
Muldoon”.
Dobra, no to mam prostą nazwę.
„Kate Wielka Maszyna Pogodowa i Pogromcy Burz”!
Zachowujemy motyw pogody.
Każdy może zagłosować?
Oczywiście, Constance.
Każdy, kto wywiązuje się ze swoich obowiązków.
Może „Gang Czterech Dzieciaków”?
„Nieletni Tajni Agenci”?
To akurat oddaje rzeczywistość.
Nazwa ma oddawać rzeczywistość? To może „Klub Skazanych na Porażkę”?
Nazwa powinna wspominać o osobie, która nas połączyła.
„Pan Benedict i Pogodnisie Wielkiej Kate”.
Kate, odpuść w końcu.
-To zaczyna być… -„Tajemne Stowarzyszenie Pana Benedykta”.
My też się zbieramy.
Jak pokazał wczorajszy wieczór, nie jest już tu bezpiecznie.
Co się dzieje?
Widzieli wczoraj głównie Milligana.
Musimy bezpiecznie was przetransportować.
Pamiętajcie, że będziemy czekać na sygnały od was.
Jestem z was taki dumny.
Powolutku.
-Proszę spojrzeć na materiał. -Spokojnie.
Tyle wspaniałych wspomnień.
KTO SIĘ O CIEBIE TROSZCZY?
Spokojnie.
Nie ma powodów do obaw.
Stracimy robotę przez to całe Zatrwożenie.
Nikt nie kieruje krajem.
W czym mogę pomóc?
Nowi uczniowie.
Trzech z Binnud i jeden z…
Stonetown?
Przepraszam.
Z sierocińca w Stonetown.
BIEG WSTECZNY
Na wszelki wypadek.
Pierwszy raz to widzę.
Wszystkie dokumenty są w idealnym porządku.
I przybyliście punktualnie.
Witamy w Instytucie.
Kierujcie się na prom.
Tędy?
To test, głuptasy.
Nowi!
Długo czekacie?
-Bardzo długo. -Niedługo.
Zero własnej inicjatywy, co?
-Zastosowaliśmy się do instrukcji. -Zawsze ślepo za nimi podążacie?
Gdy wydaje się to stosowne.
Mamy tu buntowniczkę.
Co?
-Żartujemy. -Żarcik.
-Jackson. -Jillson.
Powierzono nam was.
Zaprowadzimy was do pokojów.
Nie działa.
Dzieci muszą być przerażone.
Wybrałeś najlepsze z nich.
Są w nieznanym sobie środowisku.
-Poradzą sobie. -Same jak palec.
-Mają nas. -To jakiś obłęd.
Istny obłęd.
Nigdy nie widziałem tak dzielnych dzieci.
Cóż za odwaga.
Numer Dwa!
-Znowu to samo. -Odsuń go od ogniska.
Panie Benedict…
Jesteśmy.
Telewizja satelitarna. Oglądajcie, kiedy chcecie.
Super.
-Po odrobieniu lekcji, tak? -Kiedy tylko chcecie.
Nawet teraz. Wręcz do tego zachęcamy.
I bez obaw, tak samo duży jak u chłopców.
Pewnie już coś oglądają.
Jesteście sierotami, tak?
Po części.
Przykra sprawa.
Strasznie przykra.
Ale jest tu sporo sierot. To nic nadzwyczajnego.
I to nic przygnębiającego. Jest wesoły klimat.
Chyba że sami go zepsujecie.
Na to nie mamy wpływu.
Na wschodnim kampusie są akademiki i parę sal wykładowych.
Północny kampus obejmuje pozostałe,
nie licząc wschodniego, ale licząc południowy.
Wydaje się skomplikowane, ale nie jest. To ważna zasada w Instytucie.
A to co?
Wieża.
Nie możecie tam wchodzić, chyba że zostaniecie Wysłannikami.
Czyli raczej nie musicie się nią interesować.
Chyba za nimi nie przepadam.
A kto jest tutaj dyrektorem?
Sam się przedstawi. Wkrótce go poznacie.
-Wolny rynek… -Zawsze musi być wolny.
-Wolny rynek… -Należy kontrolować w pewnych aspektach.
Wolny rynek…
Musi być na tyle wolny, by kontrolować się w niektórych aspektach,
-mieć wystarczająco kontroli… -O czym mówią?
O wolnym rynku.
-To jedne z najpopularniejszych zajęć. -Musi zawsze być wolny.
Tak.
Uwaga.
Lindsay zgłosi się do Głównego Biura,
gdzie otrzyma specjalny dostęp jako nasz nowy Wysłannik.
Lindsay.
Cudownie, że się załapaliście.
Zazwyczaj informuje o tym sam dyrektor,
ale nie czujcie się zawiedzeni.
Spotkamy się z nim w stołówce. Nie zapomnicie tego.
Super. Po prostu rewelacja.
A jak można zostać tym całym Wysłannikiem?
-To zależy wyłącznie od wyników. -Trzeba być najlepszym w klasie.
Na waszym miejscu…
to nie liczyłabym na to.
Ale wszystko jest możliwe.
-Kiedy jemy lunch? -Kiedy chcecie.
Gdy tylko go podają.
Co?
Ciężko zrozumieć te wszystkie zasady.
Jakie zasady? Nie mamy tu żadnych zasad.
Możecie nosić, co chcecie, byle bez przesady.
Kąpcie się, ile chcecie, obyście się tylko dobrze prezentowali.
Możecie mieć zapalone światło aż do 22 i…
Możecie chodzić, dokąd chcecie. Nie zbaczajcie tylko ze ścieżek.
Pogubiłem się.
Spóźni się.
No to poczekamy. Naprawdę chcemy go poznać.
Oczywiście. Każdy normalny człowiek by chciał.
Chcesz pooglądać telewizję?
To chyba kiepski pomysł.
Pewnie masz rację.
Fajnie jest dzielić pokój.
Co nie? Dzieciaki, które wcześniej znałem,
narzekały na to, że muszą mieszkać z rodzeństwem.
Ale dla mnie to zawsze była fajna sprawa.
Czołem!
Wiadro!
I teraz ty.
No to powinniśmy się zbierać.
Trzeba nawiązać kontakt z panem Benedictem.
Już pierwszej nocy?
Nawet nie wiemy, jak się nazywa ten gość.
Ale wiemy, że to mężczyzna.
PUNKT WIDOKOWY BACON BLUFFS
Mam nadzieję, że nie będziemy musieli ciągle wymykać się oknem w łazience.
-Siła wyższa. -Przystosuj się albo zgiń, George.
Gąbek najlepiej zna kod Morse’a. Dajesz.
-Odpowiedzieli. -Dobra.
-Daj znać kodem, że jesteśmy bezpieczni. -Czyli to będzie…
„Pieczenie”.
Co?
Od „bezpiecznie”.
Łapiesz?
Musiałam was wtedy nie słuchać.
Powiedzmy im o Wysłannikach.
To będzie nieco skomplikowane.
-Po co szyfrujemy tak wiadomości? -Bo ostrożności nigdy za wiele?
„Kryć”? Mamy coś zakryć?
A może odkryć? Chyba tego nie ustalaliśmy.
Ciągle mówi to samo.
Nie, mamy się kryć!
Na pewno coś widziałem.
Po ocenie sygnałów stwierdzam, że są cali i zdrowi.
To dobrze.
Nic mi nie jest. Dzięki.
Chodźmy do środka.
-Wspaniałe zdolności stolarskie. -O rety.
Stolarka to pasja.
Kate? Akademik jest w tamtą stronę.
Wracajcie. Ja śmigam na górę.
Myślisz, że jest tam nadajnik?
Nie wiem, ale wieże nie służą do dobrych celów.
Może akurat na niego trafię.
Albo po chwili wspinaczki.
To zbyt niebezpieczne. Działamy zbyt szybko.
Jak mamy się tam wspiąć?
Nie wy, tylko ja.
-Przy pomocy wiadra. -O nie. Możesz spaść.
Jesteśmy zespołem.
Czyli musimy zawsze głosować?
Jeśli cię złapią, wszyscy ucierpimy.
Zobaczcie. Ona myśli.
Masz problem z charakterem.
A co mnie obchodzi twoje zdanie? Nie jesteś zbyt spostrzegawcza.
Możemy już wracać?
Drużyno?
Dzień dobry.
Witajcie.
Wielu z was widziałem na korytarzu,
ale widzę też nowe twarze.
Wspaniale.
Jestem…
pan Oshiro.
A to zajęcia z dynamiki problemów psychopraktycznych.
Bez obaw.
To tylko wymyślna nazwa
na praktycznie wyostrzanie przenikliwości umysłowej
na podstawie prawdziwych i abstrakcyjnych zagadek.
Będzie fajnie! Obiecuję.
Już go lubię.
No to zaczynajmy.
Jak widzicie, mamy tu trzy przełączniki światła.
Jeden z nich jest do lampy w korytarzu nad nami,
której teraz nie widzimy.
Gdyby pozwolono wam tam zerknąć tylko raz,
jak ustalicie, który z nich jest od lampy?
Tak, Martina?
Biorąc pod uwagę błąd selekcji
i zakładany poziom inteligencji twórcy zagadki,
a także zbadane uzusy w sferze gry w papier, kamień i nożyce,
należy założyć, że jak na ironię pierwszy przełącznik
zawsze będzie aktywny.
To niepoprawne rozumowanie.
Ktoś ma inny pomysł?
-Lusterko teleskopowe. -Nie.
Trzy zwoje liny i sterowiec.
-Nie. -Przełączanie na zmianę?
Przykro mi, ale nie.
Mały pies z kamizelką fotowoltaiczną.
Ciekawy pomysł, ale nie.
Tak, Reynard?
Reynie.
Ja bym po prostu przełączył pierwszy przełącznik.
Odczekałbym dziesięć minut.
Potem wyłączyłbym pierwszy i przełączył drugi.
Wtedy poszedłbym na górę.
Jeśli lampa się świeci, to był to drugi przełącznik.
Jeśli nie,
to dotknąłbym żarówki.
Jeśli jest ciepła, to chodzi o pierwszy przełącznik.
A jeśli zimna…
to jest to trzeci.
Bardzo dobrze, Reynie. Świetny pomysł.
Cudownie. Reynie wymiata.
Ale to sporo pracy, skoro to i tak drugi przełącznik.
Dlaczego tak uważasz?
Każdy fachowiec umieściłby przełącznik
cztery centymetry między framugą a ościeżnicą.
Czyli to drugi.
Pozostałe nic nie robią.
Nie skupiamy się tu na konstrukcji…
Na pewno taka uczelnia nie zatrudniłaby partacza.
Nie w tym rzecz.
-Drugi, tak? -Panno Wetherall…
To drugi czy nie?
Tak.
Coś wspaniałego.
Nieźle przemyślane. Cóż za kreatywność.
Witam nowych studentów.
Jestem waszym dyrektorem. Doktor L.D. Kurtyna.
I powiem tak.
Tę dwójkę…
warto obserwować.
Napisy: Krzysiek Igielski